صاحب شماره کارت یا شبا را چطور می‌شود فهمید؟

از روی شماره کارت یا شبا یک چیز درمی‌آید: نام صاحب حساب. این را دو استعلام جدا می‌دهند، و هر دو فقط وقتی کار می‌کنند که خود شماره را داشته باشید. موجودی، شمارهٔ تلفن یا نشانی صاحب حساب در پاسخ هیچ‌کدام نیست.

با شماره کارت

استعلام کارت شماره کارت را می‌گیرد و نام صاحب کارت را برمی‌گرداند. همین، یک فیلد.

شماره کارت شانزده رقم است و پیش از ارسال بررسی می‌شود؛ شمارهٔ ساختاراً غلط همان‌جا رد می‌شود.

با شماره شبا

استعلام شبا سه چیز برمی‌گرداند:

• نام صاحب حساب
• نام بانک
• قابل انتقال بودن حساب، یعنی آیا واریز به آن ممکن است

شبا با «IR» شروع می‌شود و بیست‌وچهار رقم دارد؛ رقم کنترلی آن هم پیش از ارسال بررسی می‌شود.

نام را می‌بینید یا فقط می‌خواهید تأیید کنید؟

این تفاوت مهم است و بیشتر مردم به آن فکر نمی‌کنند.

• اگر نام را لازم دارید، مثلاً می‌خواهید به کاربر نشان بدهید «این حساب به نام فلانی است»، استعلام کارت یا شبا کافی است.
• اگر فقط می‌خواهید بدانید نامی که کاربر گفته با صاحب حساب می‌خواند، تطبیق نام جواب می‌دهد و فقط «بله» یا «خیر» برمی‌گرداند. نام کسی را بی‌دلیل نمایش نمی‌دهید. راهنمای تطبیق شبا با نام و نمایش نام صاحب کارت و حریم خصوصی همین را بیشتر باز می‌کنند.

نام برنمی‌خواند: یعنی تقلب؟

لزوماً نه. نام فارسی را دو منبع گاهی جور دیگری می‌نویسند: نیم‌فاصله، «ی» عربی، یا نام کوتاه‌شده. نام نخواندن لزوماً تقلب نیست این را با جزئیات می‌گوید، و یکدست‌کردن نام فارسی برای مقایسه نشان می‌دهد پیش از مقایسه چه کاری بکنید.

قبل از واریز

رایج‌ترین کاربرد همین است: کاربر شبای خودش را وارد می‌کند و شما پیش از واریز می‌خواهید مطمئن شوید حساب مال خود اوست. بهتر است نام ثبت‌شده را با کد ملی او هم بسنجید. برای این، بررسی مالکیت کارت پیش از واریز را ببینید.

آنچه این استعلام‌ها انجام نمی‌دهند

• شمارهٔ تلفن صاحب کارت را نمی‌دهند.
• موجودی حساب را نشان نمی‌دهند.
• از نام به شماره کارت یا شبا نمی‌رسند. ورودی همیشه خود شماره است.
• هر فراخوان هزینه دارد. تعرفهٔ زندهٔ هر سرویس در صفحهٔ خودش هست.